SOS: Τα σχολεία αδειάζουν και τα γηροκομεία γεμίζουν

 

Της Υψιπύλης Μαρίας Ντάσιου

Την ώρα που κυβερνητικά στελέχη θέλουν να παρουσιάζουν μια εικόνα σταθερής ανάπτυξης και οικονομικής προόδου, η κοινωνική και δημογραφική πραγματικότητα της χώρας, τους διαψεύδει αμείλικτα. 

Τα στοιχεία για το ισοζύγιο γεννήσεων και θανάτων καταγράφουν εδώ και χρόνια την εγκληματική αδιαφορία όλων των κυβερνήσεων για το παρόν και το μέλλον της χώρας: οι θάνατοι υπερβαίνουν συστηματικά τις γεννήσεις, οδηγώντας με βεβαιότητα την Ελλάδα σε πληθυσμιακή συρρίκνωση.

Κάθε χρόνο και χειρότερα! Το 2025 καταγράφηκε το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων στην ιστορία της νεότερης Ελλάδας, με στοιχεία που υπάρχουν από το 1932 : μόλις 70.000! (Δείτε εδώ παλαιότερο άρθρο μου που αποδεικνύει τα γραφέντα). Η Ελλάδα που χάνεται…

Το δημογραφικό δεν είναι απλώς ένας πίνακας της στατιστικής υπηρεσίας που βγαίνει κάθε χρόνο για να συνοδεύσει μια ακόμη «ανησυχητική ανακοίνωση». Είναι η αργή διάλυση της συνοχής της πατρίδας μας σε κοινή θέα.

Όταν η χώρα γερνάει ταχύτερα από όσο ανανεώνεται, όταν τα σχολεία αδειάζουν και τα γηροκομεία γεμίζουν, δεν μιλάμε για «δημογραφική πρόκληση». Μιλάμε για δομική αποδυνάμωση. Και όσο αντιμετωπίζεται ως υποσημείωση πολιτικής ατζέντας, τόσο πλησιάζουμε σε ένα άκρως δυστοπικό μέλλον.

Κι όμως, η δημόσια συζήτηση θυμίζει περισσότερο στρογγυλό τραπέζι ευγενικών διαπιστώσεων, παρά καμπανάκι συναγερμού. Άπαντες κωφεύουν εντός και εκτός Βουλής! 

Οι προτάσεις τους δε, αλλά και οι ενέργειές τους, δείχνουν και το πραγματικό προδοτικό τους πρόσωπο απέναντι στο Ελληνικό Έθνος: « Ας μην γεννιούνται Έλληνες, θα φέρουμε ξένους!». 

Η πρώτη σκέψη που μου έρχεται είναι οι στίχοι του Γεώργιου Σουρή: «Ω, Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα!». 

Η αλήθεια είναι πως η γενικότερη διαχείριση της οικονομίας και το νομοθετικό πλαίσιο επηρεάζουν άμεσα τις αποφάσεις των νέων παιδιών για τη δημιουργία οικογένειας. Η ανασφάλεια στην εργασία, το υψηλό κόστος στέγασης, η ακρίβεια στην ενέργεια και στα βασικά αγαθά, η δυσκολία συνδυασμού επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, λειτουργούν αποτρεπτικά για τα νέα ζευγάρια. Χωρίς ουσιαστικά κίνητρα, χωρίς σταθερότητα και χωρίς εμπιστοσύνη στο μέλλον, η απόφαση για τεκνοποίηση μετατρέπεται σε οικονομικό ρίσκο.

Εδώ μας αποδεικνύεται ολοφάνερα ότι το δημογραφικό είναι ένα τεχνητό πρόβλημα, μια κατασκευασμένη πλασματική διαδικασία. 

Διότι, δεν ξύπνησε ξαφνικά η κοινωνία ένα πρωί και αποφάσισε συλλογικά να μην κάνει παιδιά. Ούτε τελείωσε το νερό ούτε η τροφή ούτε ο αέρας. Ούτε λιγόστεψε ο χώρος. 

Αυτό που λιγόστεψε είναι το αίσθημα ασφάλειας. Το πρόβλημα δεν είναι βιολογικό. Είναι πολιτικό και οικονομικό. 

Όταν ένας νέος άνθρωπος ζει σε καθεστώς διαρκούς αβεβαιότητας, όταν δουλεύει χωρίς σταθερότητα, όταν δεν μπορεί να προβλέψει πού θα βρίσκεται σε πέντε χρόνια, δυσκολεύεται πολύ να πάρει την απόφαση να φέρει άλλο ένα παιδί στον κόσμο, ούτε καν ένα! Κανένα!  

Άρα, το πρόβλημα της μείωσης των γεννήσεων είναι το αποτέλεσμα ενός περιβάλλοντος που δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Μιας οικονομίας που εξαντλεί, αντί να στηρίζει. Μιας καθημερινότητας που παράγει άγχος, αντί για προοπτική.

Ένα κυρίαρχο κράτος που θα θελήσει πραγματικά να αλλάξει την πορεία της διάλυσης σε πορεία ανέλιξης, οφείλει να διαμορφώσει ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο ζωής για όλους τους πολίτες του: σταθερή δυνατότητα εργασίας, εξασφαλισμένη στέγη, ποιοτική δωρεάν υγεία και παιδεία για όλους, πραγματική στήριξη της μητρότητας και της πατρότητας. 

Είναι τα απειροελάχιστα που αρχικά πρέπει να στερεωθούν από την αληθινή Ελλήνων πολιτεία. 

Το να είσαι γονιός δεν είναι απλώς ένας κοινωνικός ρόλος. Είναι τιμή, ευθύνη, χαρά και ολοκλήρωση. Αν αυτό αναγνωρίζεται σε επίπεδο λόγου, τότε πρέπει να συμβαίνει το ίδιο και σε επίπεδο πράξης. 

Μια σοβαρή διοίκηση δεν περιορίζεται σε διαπιστώσεις, αλλά οικοδομεί τις συνθήκες που χρειάζονται. Δημιουργεί ασφαλή πλαίσια διαβίωσης, ενισχύει μια σταθερή και υγιή οικονομία, ώστε να επιτρέπει στους πολίτες να σχεδιάζουν τη ζωή τους με προοπτική, και όχι με φόβο.

Το δημογραφικό δεν είναι αναπόφευκτη μοίρα, είναι θέμα πολιτικής βούλησης και επιλογής. Είναι αντανάκλαση της ποιότητας του κράτους και της εμπιστοσύνης που εμπνέει. 

Αν θέλουμε νέους ανθρώπους, νέα κύτταρα, νέους πολίτες, τότε πρέπει πρώτα να διαμορφώσουμε μια κοινωνία που να βασίζεται στη σταθερότητα, την εξέλιξη και την διαρκή ασφάλεια. 

Πρέπει να στερεώσουμε και να απολαύσουμε μια πραγματική Ελλήνων Πολιτεία! Αυτή που έχει σχεδιαστεί εδώ και χρόνια από την Ελλήνων Συνέλευσις, εγγυώμενη την κατοχύρωση όλου του πλαισίου ασφάλισης του περιβάλλοντος για την ποιοτική και άφθονη διαβίωση κάθε ανθρώπου!

Tags: Ελλαδα, περιβαλλον κοινωνια