Η ελληνική γη στα χέρια των funds. H αθόρυβη αρπαγή του πρωτογενούς τομέα

 

Γράφει η Τυρώ

Τα funds κυριαρχούν πλέον στον ελληνικό αγροτικό τομέα. Τα κεφάλαιά τους αγοράζουν φάρμες, ελαιοτριβεία, γαλακτοβιομηχανίες και αγροτεμάχια σαν να ήταν απλά χαρτοφυλάκια επενδύσεων. Φυσικά, όχι ως συμπαραστάτες των μικρών παραγωγών, αλλά ως οι τελικοί ιδιοκτήτες της γης και της τροφής μας. Η ελληνική γη, που κάποτε έθρεφε οικογένειες και ολόκληρες κοινότητες, έχει μετατραπεί σε χρηματοοικονομικό προϊόν, κάτω από τον έλεγχο ξένων κεφαλαίων που αποφασίζουν ποιος θα παράγει, τι θα παράγει και σε ποια τιμή.

Η εισβολή των funds δεν είναι ούτε τυχαία, ούτε ξαφνική. Προέκυψε μέσα από δεκαετίες στρατηγικών χειρισμών με  υπερβολικό κόστος παραγωγής, με γραφειοκρατία, με εξάρτηση από τις επιδοτήσεις και τα δάνεια, με τις τράπεζες να λειτουργούν ως μοχλοί πίεσης, και να μετατρέπουν τη γη των μικρών αγροτών σε Υποθήκες. Και όταν οι παραγωγοί, κάτω από το βάρος χρεών, δεν μπορούσαν πια να αντέξουν, οι επενδυτές εμφανίστηκαν ως λύση και  απορρόφησαν ότι απέμεινε από την παραγωγή σε τιμή ευκαιρίας.

Οι επιδοτήσεις της ΕΕ παρουσιάστηκαν ως στήριξη στους μικρούς παραγωγούς, δίνοντάς τους μια προσωρινή ανακούφιση, η οποία λειτούργησε περισσότερο ως δόλωμα και παράλληλα συνέχιζαν τη συγκέντρωση γης, μέσω Υποθηκών και ελέγχοντας πλήρως την οικονομική τους εξάρτηση. Η πολιτική αυτή, που διαφημίστηκε ως προστασία του αγροτικού εισοδήματος, στην πραγματικότητα ενίσχυσε τον μηχανισμό που οδήγησε την ελληνική γη στα χέρια των ξένων επενδυτών.

Ο Μπιλ Γκέιτς και οι διεθνείς οργανισμοί που προωθεί ο ίδιος, προώθησαν τέτοιου είδους τεχνολογίες και πλατφόρμες που φαινομενικά υποστήριζαν την παραγωγή, αλλά στην ουσία έδεναν τους αγρότες σε ένα δίκτυο εξάρτησης και μονοπωλιακού ελέγχου. (ΔΕΣ ΕΔΩ σχετικό άρθρο) Η Ελλάδα έγινε πεδίο εφαρμογής ενός παγκόσμιου σχεδίου συγκέντρωσης της τροφής και του ελέγχου της γης.

Οι μικροί παραγωγοί, που κάποτε ήταν οι Πρωταγωνιστές της Ελληνικής Υπαίθρου, εξοντώθηκαν οικονομικά και τεχνολογικά. Τους φόρτωσαν με χρέη, τους απογύμνωσαν από εργαλεία εκσυγχρονισμού και τους οδήγησαν αθόρυβα σε πτώχευση. Και όταν κατέρρευσαν λόγω χρεών, τα funds εμφανίστηκαν ως Σωτήρες της αγοράς, απορροφώντας όλη την παραγωγή τους και καθιστώντας την Ελληνική γη υποταγμένη στα ξένα κεφάλαια.

Σήμερα, βλέπουμε εξαγορές γαλακτοβιομηχανιών, συγκεντρωμένη παραγωγή ελαιόλαδου, υδροπονικές μονάδες και καθετοποιημένα σχήματα που ελέγχονται από λίγους “παίκτες”. Η ελληνική γη μετατρέπεται σε ένα χρηματοοικονομικό προϊόν και οι αγρότες γίνονται απλοί διαχειριστές ή μισθωτοί, με τις τοπικές κοινωνίες να έχουν χάσει σταδιακά την αυτονομία τους.

Η μεταβίβαση αυτή δεν έγινε με εισβολές ούτε με βία, αλλά έγινε λογιστικά, με συμβάσεις, με δάνεια και επιδοτήσεις που υπονόμευσαν την αυτονομία των παραγωγών. Έτσι, με μια αθόρυβη αποικιοποίηση στη γη μας και στην τροφή μας, το αποτέλεσμα είναι η Γη πλέον να ανήκει σε ξένα κεφάλαια και όχι στους ανθρώπους που τη δημιούργησαν και την καλλιέργησαν.

Η ελληνική πολιτική, που υπηρέτησε για δεκαετίες την Αγροτική Ανάπτυξη μέσα από τις επιδοτήσεις και τα δάνεια, φέρει την πιο μεγάλη ευθύνη γι’ αυτή την κατάσταση. Με τις επιλογές να παρουσιάζονται ως προστασία, στην πραγματικότητα διευκόλυναν τη συγκέντρωση κεφαλαίων και τη χειραγώγηση της παραγωγής από ξένα funds. Η πολιτική αυτή δεν είναι απλώς λανθασμένη, είναι η Βάση της καταστροφής του Πρωτογενούς Τομέα.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρο, η Ελληνική γη έχει περάσει από την εξάρτηση και τη φτώχεια των μικρών παραγωγών στην κυριαρχία των ξένων επενδυτών. Η τροφή ελέγχεται πλέον ως ένα προϊόν κεφαλαίου, η τοπική παραγωγή έχει συρρικνωθεί και η χώρα παραδίδεται αργά, αλλά σταθερά, σε οικονομικούς μηχανισμούς που θεωρούν τη γη επένδυση και όχι πατρίδα.

Πώς μπορεί να αλλάξει αυτή η πορεία, όταν η διαφθορά και η απουσία ηθικής μοιάζουν να έχουν γίνει κανονικότητα; 

Η αλλαγή που χρειαζόμαστε, δεν είναι πλέον επιλογή, αλλά αναγκαιότητα. Καμία γη δε σώζεται και κανένας λαός δε διατηρεί την κυριαρχία του όταν παραμένει σιωπηλός και διασπασμένος. Μόνο όταν οι ίδιοι οι Έλληνες αγρότες και πολίτες συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους, σταθούν ενωμένοι και συμμετάσχουν ενεργά σε συλλογικές διαδικασίες που βασίζονται σε αξίες, αρχές και διαφάνεια, μπορεί να ανατραπεί η πορεία της υποταγής. Η συμμετοχή μας και η ένωση μέσα από την Ελλήνων Συνέλευσις αποτελεί πράξη ευθύνης και διεκδίκησης, ώστε η Ελληνική γη να επιστρέψει στα χέρια εκείνων που τη δικαιούνται και το μέλλον αυτού του τόπου να καθοριστεί από τους ίδιους τους Έλληνες.

Tags: Ελλαδα, Πρωτογενηςπαραγωγη