Η «δημοκρατική» κυβέρνηση της Ν.Δ. αποκαλύπτεται δια της βίας

 

Συντάκτης: ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ

Της Υψιπύλης Μαρίας Ντάσιου

«Ο μόνος που έχει μονοπώλιο στην νόμιμη κρατική βία είναι το κράτος. Ναι, το κράτος μπορεί να ασκεί και βία.» 

«Το μονοπώλιο στη βία το έχει το κράτος στην δημοκρατία. Αυτά είναι λελυμένα στις δυτικές δημοκρατίες.» 

«Όποιος άλλος σηκώνει το χέρι πάει στην φυλακή, το δε κράτος υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο.»

21 Φεβρουαρίου 2026. Χώρα δηλώσεων : Ελλάδα,  δια στόματος του βουλευτή και υπουργού Υγείας Σπυρίδωνα Άδωνι Γεωργιάδη!

Για ακόμη μία φορά οι δηλώσεις του γνωστού υπουργού και αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας ( δηλαδή σαν να είναι πρόεδρος, με ότι αυτό συνεπάγεται ) προκαλούν όχι απλώς αντιδράσεις, αλλά βαθιά ανησυχία. Ο βουλευτής και υπουργός της κυβέρνησης στέκεται δημόσια και διακηρύττει ότι «το κράτος είναι το μόνο που έχει δικαίωμα να ασκεί βία» και μιλά για «μονοπώλιο στη βία». 

Δεν πρόκειται καθόλου για μια ατυχή διατύπωση. Πρόκειται για μια σαφή πολιτική τοποθέτηση με βαρύ ιστορικό και ιδεολογικό φορτίο, και με ακόμη βαρύτερες συνέπειες.

Ας σταθούμε αρχικά στη φράση «Ο μόνος που έχει μονοπώλιο στην νόμιμη κρατική βία είναι το κράτος». 

Ποιος την επικαλείται; Ένας εκλεγμένος(υποτίθεται) αντιπρόσωπος του ελληνικού λαού. Ένας υπουργός που ορκίστηκε πίστη στο Σύνταγμα. 

Από πού ακριβώς προκύπτει ότι το κράτος έχει απεριόριστο και ανεξέλεγκτο δικαίωμα άσκησης βίας; Πού αναγράφεται στο Σύνταγμα ότι η κρατική ισχύς είναι αυτοσκοπός, και όχι εργαλείο προστασίας των πολιτών; 

Η έννομη τάξη προβλέπει τη χρήση νόμιμης, αναλογικής και απολύτως ελεγχόμενης καταναγκαστικής δύναμης, υπό αυστηρές προϋποθέσεις. Δεν μιλά για «μονοπώλια» που ηχούν σαν απειλή.

Διότι, εδώ δεν έχουμε μια νομική τοποθέτηση περί της λειτουργίας του κράτους. Έχουμε έναν πολιτικό που  με ύφος αυθεντίας, υπενθυμίζει ότι η βία ανήκει αποκλειστικά στον κρατικό μηχανισμό. Και το ερώτημα είναι απλό: σε ποιον απευθύνεται αυτή η υπενθύμιση; Σε ποιους κουνάει το δάχτυλο;

Όταν λες δημοσίως ότι μόνο το κράτος έχει δικαίωμα στη βία, το μήνυμα είναι σαφές: όποιος τολμήσει να αντισταθεί, όποιος διαμαρτυρηθεί δυναμικά, όποιος αμφισβητήσει εμπράκτως κυβερνητικές επιλογές, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη «νόμιμη» ισχύ. 

Αυτό δεν είναι απλή περιγραφή της θεωρίας του κράτους. Είναι μήνυμα αποτροπής. Είναι προειδοποίηση ότι «μην τολμήσει κανείς να μιλήσει, ότι και να κάνουμε».

«Το μονοπώλιο στη βία το έχει το κράτος στην δημοκρατία. Αυτά είναι λελυμένα στις δυτικές δημοκρατίες.» 

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Κάθε μόρφωμα, κάθε ιδεολογική αντιανθρώπινη παράκρουση την έχουν ονομάσει δημοκρατία. Τι διαφορά έχει μια τέτοια δημοκρατία από τα απολυταρχικά καθεστώτα όπου η νόμιμη βία είναι προνόμιο του κράτους; Καμία διαφορά, είναι το ίδιο και το αυτό, τάχα αντίθετο, αλλά στην ουσία ίδιο! 

Όταν η πολιτική ρητορική διολισθαίνει σε όρους ισχύος και επιβολής, τότε η γραμμή που χωρίζει τη δημοκρατία από τον αυταρχισμό γίνεται επικίνδυνα λεπτή.

Το θέμα δεν βρίσκεται στο αν το κράτος διαθέτει μηχανισμούς επιβολής της έννομης τάξης, αυτό είναι δεδομένο. Βρίσκεται στο πώς μιλά γι’ αυτούς και πως τους χρησιμοποιεί. Στο αν τους παρουσιάζει ως έσχατο μέσο προστασίας ή ως προνομιακό του δικαίωμα.

«Όποιος άλλος σηκώνει το χέρι πάει στην φυλακή, το δε κράτος υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο.»

Τα σώματα ασφαλείας υπάρχουν για να υπηρετούν τους πολίτες, όχι για να στρέφονται ενάντια τους ούτε να λειτουργούν ως εργαλείο πολιτικής επίδειξης πυγμής. Αυτό δεν είναι ασφάλεια, είναι ένας τεράστιος καρκίνος μέσα στην κοινωνία. 

Γι αυτό, όταν η ρητορική κορυφαίων στελεχών της κυβέρνησης τα εντάσσει σε ένα αφήγημα «κρατικής αποκλειστικότητας στη βία», η ανησυχία γίνεται εύλογη. Διότι η έμφαση μετατοπίζεται από το δίκαιο στον νόμο, και μάλιστα στον νόμο, όπως τον ορίζει κάθε φορά η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία.

Στην αληθινή δημοκρατία, ο κρατικός μηχανισμός δεν επιδεικνύει τη δύναμή του για να τρομοκρατήσει. Αντιθέτως, οφείλει να λογοδοτεί για κάθε πεπραγμένο του. 

Δεν έχει τις θέσεις εξουσίας για να εκφοβίζει. Δεν υπενθυμίζει στους πολίτες ότι «έχει το μονοπώλιο». Οφείλει να ενώνει, να συνθέτει, να ακούει και να εκτελεί τις δημοκρατικές αποφάσεις των πολιτών.

Άλλωστε, αυτή είναι η πραγματική ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ! Δημοκρατία σημαίνει η κραταιότητα την δημοτών-δημιουργημάτων! 

Στην αληθινή δημοκρατία δεν υπάρχει χώρος για βία, διότι απλά δεν υπάρχει λόγος για βία. 

Όταν οι πολίτες αποφασίζουν για την πολιτεία τους και τα εκτελεστικά μέλη που έχουν οριστεί για την διοίκησή της εκτελούν τις δημοκρατικές τους αποφάσεις, τότε λειτουργεί το δίκαιο του συνόλου. 

Σήμερα, που αυτό δεν λειτουργεί, βιώνουμε όλοι μαζί το άδικο που παράγεται από την διοίκηση της πατρίδας μας εις βάρος όλων ημών. Βιώνουμε το άδικο ακόμη και στην καθημερινότητα μας, ως μια άλλη μορφή βίας, ύπουλη και συνεχόμενη. 

Δεν έχουμε δημοκρατία, είναι ολοφάνερο και το αντιλαμβανόμαστε όλοι. Την θέλουμε, όμως, γιατί είναι το ίδιο μας το είναι, εμείς είμαστε δείγματα δημοκρατίας. 

Ολόκληρος ο κυτταρικός ιστός μας συνεργάζεται για να μας κρατάει όρθιους, παλεύει να διώξει κάθε απειλή από μέσα μας. Τα πόδια μας συνεργάζονται για να περπατήσουμε, τα χέρια μας για να εκτελέσουμε τις εργασίες μας, τα αυτιά μας για να ακούσουμε, τα μάτια μας για να δούμε!

Για να επανέλθει η δημοκρατία στην κοινωνία μας, χρειαζόμαστε ενωμένα τα κύτταρα μας, εμάς τους ίδιους τους πολίτες. Όχι για εναντιωθούμε με βία, αλλά με νόηση. 

Όλα μας τα πήραν με υπογραφές, με σφραγίδες, με ψέματα και ανταλλάγματα. Βιαίως και χωρίς να ερωτηθούμε. 

Είναι η ώρα τα πάρουμε πίσω, εμφανιζόμενοι με το ονοματεπώνυμο και την υπογραφή μας, δηλώνοντας την βούλησή μας για την επαναφορά του δικαίου. 

Είναι η ώρα της εμφάνισης του Έλληνα ενεργού πολίτη!  

Είναι η ώρα της ένωσής μας στην Ελλήνων Συνέλευσις!

ΠΗΓΗ